در صفحه ی 69 کتاب درسی شیمی پیش دانشگاهی، فکر کنیدی مطرح شده که در آن از شما می خواهد تا قدرت بازی آمین ها را با یکدیگر مقایسه کنید.

به طور کلی آمین بر پایه ی آمونیاک بنا شده است. اگر آمونیاک (NH3) را در نظر بگیرید، ساختاری مثلث گونه دارد که در صورت جایگزینی گروه های متیل، اتیل و … به جای هیدروژن های آن، آمین تشکیل می شود. به نام گذاری آمین ها در شکل زیر توجه کنید:

برخی از آمین ها | تصویر از کتاب درسی

برخی از آمین ها | تصویر از کتاب درسی

همان طور که مشاهده می کنید، این نام گذاری به تعداد گروه های آلکیل متصل به آمونیاک و نوع آن ها بستگی دارد. به طور مثال اگر یک گروه متیل (CH3) جایگزین یکی از هیدروژن های آمونیاک شود، نام آن متیل آمین است اما اگر دو گروه متیل جای دو هیدروژن را بگیرند، نام دی متیل آمین خواهد بود.

اگر آمین که یک باز ضعیف محسوب می شود را در آب حل کنیم، یک پروتون از آب با جفت الکترون ناپیوندی نیتروژن، پیوند داتیو می دهد و همین امر باعث بازی بودن آن ها است (به اسید و باز لوؤیس در بیشتر بدانید صفحه ی 55 کتاب درسی رجوع کنید).

حالا تصور کنید گروه متیل (CH3) یا اتیل (CH2CH3) به نیتروژن متصل شده باشند. این گروه ها الکتروپوزتیو هستند. یعنی تمایل به دادن الکترن (نه جذب آن) دارند. همین امر باعث می شود که ابری از الکترون های آن ها دور نیتروژن را بپوشاند. به همین خاطر بار نیتروژن منفی تر می شود و بیشتر دلش می خواهد که بار مثبت (یون پروتون) را جذب کنید. بنابراین مطابق با مفهوم اسید و باز لوؤیس، هرچه گروه های متصل به نیتروژن عنصر های الکتروپوزتیو تر (مانند کربن و …) بیشتر داشته باشند، بیشتر می توانند بار نیتروژن را منفی کنند و به همین خاطر نیتروژن بتواند راحت تر بار مثبت را جذب کند.

بنابراین می گوییم تعداد گروه های بیشتر (عناصر الکتروپوزتیو تر بیشتر)، آمین قوی تر. پس به همین دلیل است که قدرت آمین ها در جدول زیر (جدول فکر کنید صفحه 55)، با افزایش تعداد کربن های متصل و گروه های متصل به نیتروژن، افزایش می یابد.